Το νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας υπό τη Δόμνα Μιχαηλίδου φέρνει στο προσκήνιο ένα διαφορετικό μοντέλο: το κράτος παραχωρεί αχρησιμοποίητα ακίνητα ή γη, οι ιδιώτες τα χτίζουν ή τα ανακαινίζουν με δικά τους έξοδα, και ένα ποσοστό των κατοικιών μένει στο Δημόσιο για να διατεθεί σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Η σύμβαση αυτή είναι η λεγόμενη κοινωνική αντιπαροχή.
Το μοντέλο υπόσχεται πολλά: αύξηση του αποθέματος κοινωνικών κατοικιών, προσιτά ενοίκια μέσω της «κοινωνικής μίσθωσης» και δυνατότητα εξαγοράς των σπιτιών από τους ενοικιαστές μετά από δέκα χρόνια. Μάλιστα, οι δικαιούχοι επιλέγονται από τον ΟΠΕΚΑ με κοινωνικά κριτήρια – εισόδημα, οικογενειακή κατάσταση, ηλικία παιδιών.
Αλλά εδώ τίθενται και τα πρώτα ερωτήματα.
Θα είναι όντως προσιτό το ενοίκιο ή θα αυξάνεται σταδιακά; Θα ελέγχεται η ποιότητα των κατοικιών από το κράτος ή θα αφεθεί στα χέρια των εργολάβων; Και πώς θα διασφαλιστεί ότι το 30% που υποχρεωτικά παραμένει σε δημόσια χρήση, θα είναι αρκετό για να ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες;
Πέρα όμως από τις τεχνικές λεπτομέρειες, η ουσία παραμένει απλή: ένα σταθερό, αξιοπρεπές σπίτι είναι προϋπόθεση για να χτίσει κάποιος ζωή. Αν η κοινωνική αντιπαροχή πετύχει να το προσφέρει αυτό σε όσους σήμερα δεν το έχουν, τότε αξίζει κάθε υποστήριξη.
Διαβάστε Επίσης:
Τι ανεβάζει τα ενοίκια στο κέντρο της Αθήνας και πόσο κοστίζει πλέον ένα σπίτι;
by 