Η Αττική. Μια γη λουσμένη στο φως, εκεί όπου ο ήλιος πυρώνει το χώμα και η θαλασσινή αύρα μπλέκεται με το άρωμα των αμπελιών. Σε αυτά τα αρχαία χώματα, όπου οι αμπελώνες είναι ριζωμένοι σαν μνήμες αιώνων, ανθεί μια ποικιλία που συνομιλεί με το παρελθόν και υπόσχεται το μέλλον, το Σαββατιανό.
Η ταυτότητα του Σαββατιανού
Σκληραγωγημένο από το ανελέητο καλοκαιρινό φως, το Σαββατιανό δεν γνωρίζει φόβο. Αντέχει τη δίψα και χαρίζει κρασιά γεμάτα χαρακτήρα. Στη νεότητά του είναι δροσερό, με αρώματα λευκών λουλουδιών, πράσινου μήλου και αχλαδιού. Όμως, όσο ωριμάζει, τόσο πιο βαθιά γίνεται η φωνή του: αποκτά μέλι, καρύδι, και μια γήινη πολυπλοκότητα που σπάνια συναντάται.
Φανταστείτε αμπελώνες που ατενίζουν το Αιγαίο, χώματα που κρατούν τη ζέστη σαν αρχαία μυστικά, ανέμους που κουβαλούν αλάτι και φως. Αυτός είναι ο αττικός αμπελώνας. Με τα ασβεστολιθικά του εδάφη, τα ήπια υψόμετρα και τα ζεστά του καλοκαίρια, προσφέρει στο Σαββατιανό μια αφετηρία μοναδική. Το αποτέλεσμα; Κρασιά με ισορροπία, φρεσκάδα και μια κρυμμένη δυναμική που αποκαλύπτεται σε κάθε γουλιά.
Από την παράδοση στην αναγέννηση
Κάποτε, το Σαββατιανό συνδέθηκε σχεδόν αποκλειστικά με τη ρετσίνα. Σήμερα, όμως, η ιστορία του ξαναγράφεται. Πρωτοπόροι οινοποιοί, όπως το ιστορικό οινοποιείο Παπαγιαννάκου, που από το 1919 εξερευνά τις δυνατότητες της ποικιλίας, έφεραν στο προσκήνιο την αληθινή της αξία. Έδειξαν στον κόσμο ότι το Σαββατιανό δεν είναι απλώς μια παραδοσιακή ελληνική ποικιλία, αλλά ένα σταφύλι ικανό να σταθεί επάξια πλάι στις μεγάλες λευκές ποικιλίες του κόσμου.
οινοποιείο Παπαγιαννάκου
Οι οινοποιοί τολμούν, πειραματίζονται. Ζύμωση σε βαρέλι, χρήση αυτόχθονων ζυμών, παλαίωση – τεχνικές που αποκαλύπτουν νέες διαστάσεις του Σαββατιανού. Από φρέσκα, ζωντανά κρασιά μέχρι παλαιωμένες εκδοχές με αμύγδαλο και μέλι, η ποικιλία αποδεικνύει ότι έχει πολλά να δώσει. Δεν είναι πλέον μια «ταπεινή» επιλογή, αλλά ένας ζωντανός θρύλος, ένας κρίκος που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον του ελληνικού κρασιού.
Με ρίζες βαθιές και βλέμμα στραμμένο μπροστά, το Σαββατιανό συνεχίζει να εξελίσσεται, τιμώντας τη γη που το γέννησε. Και η Αττική, πάντα φιλόξενη, θα παραμένει το σπίτι του – ένας τόπος όπου ο ήλιος, το χώμα και το αμπέλι χορεύουν σε μια αέναη αρμονία.
by 