Αν πάρεις το μονοπάτι της Πλάκας ένα απόγευμα, εκεί που το φως χαϊδεύει τις στέγες και τα σοκάκια μοσχοβολούν γιασεμί και χρόνο, θα σταθείς κάποια στιγμή μπροστά σε μια ταπεινή αλλά γεμάτη ψυχή κατοικία: την Οικία του Φίνλεϋ. Ένα σπίτι που δεν υψώνει τη φωνή του, αλλά αφήνει να ξεγλιστρούν από τις ρωγμές του ιστορίες πιο δυνατές από κάθε λόγο.
Ο Τζορτζ Φίνλεϋ, Σκωτσέζος ιστορικός και φιλέλληνας, ήρθε στην Ελλάδα από αγάπη για έναν τόπο που ακόμα γεννιόταν. Δεν ήταν απλώς παρατηρητής – ήταν συμμέτοχος. Έζησε την Επανάσταση, περπάτησε στους δρόμους μιας Αθήνας που ξανάβρισκε την ταυτότητά της, και κατέγραψε, με την ακρίβεια επιστήμονα και τη ζέση εραστή, τα γεγονότα που διαμόρφωσαν το έθνος.
Στην καρδιά της Πλάκας, λίγα βήματα από τη Ρωμαϊκή Αγορά, έκτισε την οικία του. Ένα σπίτι λιτό, σοβαρό, φτιαγμένο για σκέψη και για όνειρα.
Από τη γέννηση της Ελλάδας… στο ρεμπέτικο
Με τα χρόνια, η Οικία του Φίνλεϋ γνώρισε κι άλλους ενοίκους, άλλες φωνές. Τη δεκαετία του ’70, μετά από περιπέτειες και αλλαγές, το σπίτι έμελλε να φιλοξενήσει κάτι εντελώς διαφορετικό αλλά εξίσου ζωντανό: τη μουσική σκηνή της Σωτηρίας Μπέλλου.
Εκεί που άλλοτε ακούγονταν συζητήσεις για συντάγματα και επαναστάσεις, αντήχησαν τώρα ζεϊμπέκικα, μπαγλαμάδες και η σπαρακτική φωνή μιας γυναίκας που τραγουδούσε τον πόνο και την ψυχή του λαού. Ο χώρος άνοιξε τα παράθυρά του όχι μόνο στον αέρα αλλά και στη μουσική που κουβαλούσε στις νότες της την ίδια ανάγκη για ελευθερία.
Τα άλλα σπίτια, το ίδιο πνεύμα
Ο Φίνλεϋ είχε και άλλα δύο σπίτια στην Πλάκα:
Ένα στην οδό Κέκροπος – ανακαινισμένο σήμερα, με μια πέτρινη επιγραφή πάνω από την είσοδο να διηγείται σιωπηλά την ιστορία του: «Οικοδομήθηκε από τον George Finley το 1835. Εδώ φιλοξενήθηκε το 1972 η Σωτηρία Μπέλλου και η ορχήστρα της.»
Και ένα ακόμη στην οδό Αδριανού, στέρεα ριζωμένο στο ίδιο χώμα που περπάτησε και αγάπησε ο Σκωτσέζος ιστορικός.
Η Οικία του Φίνλεϋ δεν έμεινε στάσιμη στο χρόνο. Οι νέοι της ιδιοκτήτες την αγκάλιασαν με σεβασμό και αγάπη, αποκαθιστώντας τη με τρόπο που μοιάζει περισσότερο με ψίθυρο παρά με κραυγή. Στέκει πάλι αγέρωχη, ήσυχη, να στολίζει την ιστορική γειτονιά με τη σεμνή της μεγαλοπρέπεια.
Περνώντας απ’ έξω, αν κλείσεις τα μάτια, μπορεί να ακούσεις ακόμη κάτι: το θρόισμα των σελίδων ενός παλιού ημερολογίου και, αμέσως μετά, ένα σπαρακτικό τραγούδι που ξεκινά αργά, σαν παράπονο, και γίνεται περηφάνια.
Αξίζει να Διαβαστεί:
Εθνικός Κήπος: Αναζητώντας ηρεμία «δίπλα απ’τη βουή του δρόμου»
by 