Σημαντικές αλλαγές στο τοπίο της απασχόλησης φέρνει το νέο εργασιακό νομοσχέδιο του Υπουργείου Εργασίας. Το σχέδιο νόμου στοχεύει όπως αναφέρεται σε περισσότερη «ευελιξία», απλοποιεί διαδικασίες και μειώνει γραφειοκρατία, με την υπουργό Νίκη Κεραμέως να απορρίπτει τα αιτήματα απόσυρσης παρά τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης. Θετικά αξιολογούνται ρυθμίσεις για γονείς και μητρότητα, ενώ αιχμή κριτικής αποτελεί η πρόβλεψη για έως 13 ώρες εργασίας στον ίδιο εργοδότη, υπό προϋποθέσεις.
Τα SOS που προβληματίζουν
-
13ωρη απασχόληση (έως 37,5 ημέρες/έτος): με συναίνεση εργαζομένου, προσαυξήσεις (20% υπερεργασία, 40% υπερωρίες), υποχρεωτική 11ωρη ανάπαυση και όριο 48 ωρών/εβδομάδα. Εξαιρούνται σούπερ μάρκετ και βιομηχανίες.
-
Τετραήμερη εργασία: 10ωρο Δευτέρα–Πέμπτη, ρεπό Παρασκευή για γονείς με ανήλικο, χωρίς μείωση αποδοχών (με συμφωνία).
-
Εκ περιτροπής εργασία: υπερωρία με προσαύξηση 40%.
-
Εργαζόμενοι συνταξιούχοι: προσαύξηση σύνταξης χωρίς αλλαγή κλιμακίου στην ΕΑΣ.
-
Ετήσια άδεια σε «δόσεις»: δυνατότητα τμηματικής λήψης με συμφωνία εργοδότη.
-
Άδεια μητρότητας σε ανάδοχες: επίδομα κυοφορίας–λοχείας με 200 ένσημα συνολικά, ανεξαρτήτως ταμείων/εργοδοτών.
-
Fast track προσλήψεις 2 ημερών: δήλωση/αποδοχή σύμβασης μέσω ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ–MyErgani, χρήσιμο για τουρισμό–εστίαση.
-
Ψηφιακή κάρτα: ευέλικτη προσέλευση έως 120′, χρόνος προετοιμασίας (30′ βιομηχανία, 10′ λοιποί), τρεις «μονές» σημάνσεις/μήνα χωρίς κύρωση· απαγόρευση μείωσης αποδοχών λόγω κάρτας.
-
Υγεία & ασφάλεια: όριο αυτο-ανάληψης τεχνικού ασφαλείας από εργοδότη στα 20 άτομα, υποχρεωτικοί συντονιστές σε έργα, νέο ΠΣ «Ηριδανός», ενσωμάτωση διεθνών πράξεων ΔΟΕ.
-
ΕΑΣ για εργαζόμενους συνταξιούχους: «πάγωμα» κλιμακίου ώστε η προσαύξηση να μην αυξάνει την κράτηση (δυνητικά >230.000, με εξαιρέσεις).
Εν κατακλείδι,
Αν και αναγνωρίζονται βελτιώσεις όπως η τετραήμερη εργασία για γονείς, η τμηματική άδεια και η ψηφιακή κάρτα με δικλίδες, δεν αναιρείται ο δομικός μετασχηματισμός προς περισσότερο διαθέσιμο ωράριο με ουσιαστικά αμετάβλητες αποδοχές και με μεγαλύτερη μεταβλητότητα στον προγραμματισμό της ζωής· έτσι, σε περιβάλλον συμπιεσμένων πραγματικών μισθών, πλήττεται ο οικογενειακός σχεδιασμός και εντείνεται η κόπωση. Αν πράγματι επιδιώκεται «ευελιξία χωρίς κατάχρηση», τότε χρειάζονται σαφή αντίβαρα και συγκεκριμένες εγγυήσεις, πρώτον, αντιστροφή του βάρους απόδειξης υπέρ του εργαζομένου ως προς την ελεύθερη συναίνεση· δεύτερον, ποσοτικό πλαφόν στις ημέρες 13ώρου ανά κλάδο ή επιχείρηση με αιτιολόγηση στις περιόδους αιχμής· τρίτον, αυτόματοι έλεγχοι μέσω της ψηφιακής κάρτας με διασταύρωση υπερωριών και μισθοδοσίας καθώς και πρόστιμα που κλιμακώνονται με τον κύκλο εργασιών· τέταρτον, ενίσχυση του ΣΕΠΕ και κλαδικές συλλογικές συμβάσεις που ρυθμίζουν πραγματικά τα ωράρια και τις βάρδιες· και, τέλος, σύνδεση των υπερωριών με ουσιαστικές αυξήσεις μισθών αντί για απλές προσαυξήσεις στην ωριαία βάση.
Στην πράξη, ο σκληρός πυρήνας του νομοσχεδίου είναι η διεύρυνση του διαθέσιμου χρόνου εργασίας στον ίδιο εργοδότη, με αντάλλαγμα θεσμικές «ασφάλειες» που μένει να φανεί αν λειτουργούν εκτός χαρτιού. Η πρόβλεψη για έως 13 ώρες ημερησίως (με πλαφόν 48 ώρες/εβδομάδα) δεν πέφτει από τον ουρανό, αλλά έρχεται σε μια συγκυρία όπου η υπερωρία έχει φορολογικά/ασφαλιστικά γίνει φθηνότερη. Επομένως, η οικονομία κινήτρου είναι σαφής , πως για αρκετούς εργοδότες είναι φθηνότερο να “τεντώσουν” το υπάρχον προσωπικό από το να ανοίξουν νέα θέση.
Επιμέλεια – Σχόλιο: Νεκτάριος Ντούζουγλης – Χορμοβίτης
by 