Λεωφόρος Αμαλίας: Ένα κομμάτι ιστορίας που σίγουρα δεν προσπερνά ο χρόνος

Καθώς περπατά κανείς τη Λεωφόρο Αμαλίας, συναντά εικόνες που δύσκολα ξεχνιούνται, ακόμη κι αν τις προσπεράσει με βιασύνη. Στο νούμερο 42, το παλιό κτίριο διατηρεί πάνω του τα σημάδια των Δεκεμβριανών· τρύπες από σφαίρες, που έμειναν εκεί σαν υπενθύμιση ενός παρελθόντος που δεν απομακρύνθηκε ποτέ εντελώς.

Στη Λεωφόρο Αμαλίας έζησαν μερικές από τις πιο γνωστές οικογένειες της παλαιάς αθηναϊκής κοινωνίας. Τα μέγαρά τους, χτισμένα τον 19ο αιώνα, φιλοξένησαν ονόματα όπως οι Σκουζές, οι Μαυρομιχάληδες, οι Νεγρεπόντηδες και οι Δραγούμηδες, οικογένειες με πολιτική, στρατιωτική και πνευματική παρουσία στον νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Στο νούμερο 36 βρισκόταν το νεοκλασικό της Λουίζης Ριανκούρ, της Γαλλίδας ευεργέτιδας, το οποίο κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του ’50 για να ανεγερθεί εκεί η πολυκατοικία του Τάκη Ζενέτου, ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα. Πολλά από τα παλιά σπίτια της λεωφόρου μπορεί να έχουν αλλάξει χρήση, όμως πίσω από τις προσόψεις τους σώζονται ακόμη οι σκιές ανθρώπων που καθόρισαν την ταυτότητα μιας εποχής.

“Η Αθήνα είναι μια γυναίκα που κουβαλάει πάνω της το παρελθόν και το μέλλον μαζί.” Νίκος Καζαντζάκης

Λίγο πιο πέρα, ανάμεσα στα δέντρα, στέκει το άγαλμα του Λόρδου Βύρωνα. Δεν προκαλεί εντύπωση με τον όγκο του, αλλά με τη στάση του σώματος και το βλέμμα του, που μοιάζει στραμμένο προς τη σιωπή της πόλης.

Η είσοδος του Εθνικού Κήπου δεν ξεχωρίζει με κάποιον εντυπωσιακό τρόπο· περνά σχεδόν απαρατήρητη, και όμως, όποιος μπει, αισθάνεται αμέσως τη διαφορά.

Από πού πήρε η Αττική το όνομά της; Ο μύθος που δε γνώριζες

Η θερμοκρασία πέφτει, ο αέρας αλλάζει, ο χρόνος επιβραδύνεται. Λίγο πιο κάτω, μπροστά από το Ζάππειο, ο χώρος ανοίγει. Δε  χρειάζεται να μπεις μέσα στο κτίριο για να σταθείς, καθώς τα δέντρα, τα παγκάκια, τα ανοιχτά βλέμματα των ανθρώπων που κάθονται για λίγο, είναι αρκετά για να δημιουργήσουν αίσθηση παύσης.

Και στο τέλος της λεωφόρου, η Πύλη του Αδριανού, παλιά είσοδος μιας άλλης πόλης, στέκει ήσυχα στη θέση της, σχεδόν ξεχασμένη. Δεν οδηγεί πουθενά, κι όμως σηματοδοτεί κάτι. Μια αρχή ή ένα τέλος, ανάλογα με το πού στέκεσαι και πώς την κοιτάς.

Fun Fact:

Η Αμαλία του 19ου αιώνα ήταν η γυναίκα που αποφάσισε ότι η νέα πρωτεύουσα έπρεπε να έχει πράσινο και  φύτεψε πιπεριές, όχι τις γνωστές μας, αλλά τα ψηλόλιγνα δέντρα με τους κορμούς σαν βουρτσισμένο χάλκινο σύρμα. Για χρόνια, η λεωφόρος μύριζε ελαφρά γλυκάνισο από τη ρητίνη τους.