Το Κολωνάκι, με τις νεοκλασικές προσόψεις και τις κοσμοπολίτικες γωνιές, υπήρξε για δεκαετίες σημείο αναφοράς της «καλής κοινωνίας» της Αθήνας. Εκεί αντηχούσαν τα βήματα των αστών, των πολιτικών, των καλλιτεχνών και των ανθρώπων που έδιναν τον παλμό στη δημόσια ζωή. Από τα καφέ της πλατείας, που γέννησαν ιστορίες και κουβέντες, μέχρι τις μπουτίκ που έφερναν το άρωμα της Ευρώπης στο αθηναϊκό κέντρο, η γειτονιά έμοιαζε να κρατά πάντα ένα προβάδισμα απέναντι στις υπόλοιπες συνοικίες.
Όμως, όσο κι αν το Κολωνάκι υπήρξε προορισμός της αθηναϊκής ελίτ, δεν γλίτωσε από την αστική ασφυξία. Η πίεση της καθημερινότητας, η κυκλοφοριακή συμφόρηση, οι αλλαγές στις συνήθειες της πόλης και το βάρος των δεκαετιών άφησαν τα δικά τους σημάδια. Ίσως να έχει χάσει κάτι από τη λάμψη του, την αίγλη που το έκανε κάποτε αδιαμφισβήτητο κέντρο κοσμοπολίτικης ζωής. Κι όμως, η ιστορία του εξακολουθεί να σηκώνει τον σεβασμό. Για τους Αθηναίους, το Κολωνάκι παραμένει μια γειτονιά-σύμβολο, που κουβαλά την ταυτότητα μιας πόλης που αλλάζει αλλά δεν ξεχνά τις ρίζες της.
Μια βόλτα στα στενά του, ανάμεσα σε επιβλητικά κτίρια, σύγχρονα στέκια και μνήμες άλλων εποχών, μοιάζει με συνάντηση με την ίδια την Αθήνα: αντιφατική, ζωντανή, γοητευτική και πάντα έτοιμη να ξανασυστηθεί σε όσους την περπατούν.
Περπατάω στη Σκουφά, κι είναι σαν να σε ρουφάει η πόλη. Από τη μια, βιτρίνες που γυαλίζουν πιο πολύ απ’ όσο αντέχει το μάτι σου· από την άλλη, ένας καφενές που θυμίζει εποχές που το Κολωνάκι δεν ήταν «χρυσό τετράγωνο», αλλά γειτονιά με κατσίκες, μπαξέδες και σκόνη από τον Λυκαβηττό. Η αλήθεια είναι ότι εδώ η Αθήνα μοιάζει να φοράει πάντα τα καλά της .
Το Κολωνάκι πήρε τ’ όνομά του από μια μικρή κολόνα στην πλατεία Δεξαμενής. Εκεί που σήμερα πίνουν κοκτέιλ με ονόματα δύσκολα, παλιά υπήρχαν στάνες. Οι Αθηναίοι το έλεγαν «Κατσικάδικα» και δεν έκαναν λάθος , τα κοπάδια έβοσκαν στις πλαγιές, κι αν έπινες νερό, μάλλον θα μύριζε χώμα. Μετά ήρθε το κράτος, ήρθαν οι δρόμοι, ήρθαν οι αρχοντικές οικογένειες που ήθελαν σπίτι κοντά στο κέντρο της εξουσίας. Σιγά σιγά, η γειτονιά άλλαξε.
Κάποτε στο Κολωνάκι όταν ήταν βοσκότοπος – Πηγή φωτογραφίας
Κι αν θες να καταλάβεις το Κολωνάκι, μην πας μόνο στα μαγαζιά. Κάτσε στην πλατεία Δεξαμενής, εκεί που κάποτε ήταν το στόμα της ρωμαϊκής δεξαμενής, και θα καταλάβεις ότι όλη η ιστορία της περιοχής είναι μια πάλη ανάμεσα στο απλό και στο επιτηδευμένο.
Θυμάσαι το τραγούδι «Λαός και Κολωνάκι»; Ο Βασίλης Τσιτσάνης το έγραψε το ’53, κι έλεγε πως οι δυο κόσμοι, του λαού και της αριστοκρατίας, συναντιούνται στην ίδια πόλη, στο ίδιο τραπέζι, στο ίδιο τραγούδι. Το Κολωνάκι τότε δεν ήταν μόνο κοσμικό, ήταν και το πεδίο όπου έσμιγε ο εργάτης με τον αστό, η μαστοριά με το σαλόνι. Αυτό είναι που το κάνει ακόμη πιο παράξενο: δεν ήταν ποτέ μόνο «πλούσιο». Ήταν πάντα ένα μωσαϊκό.
Το Κολωνάκι στο σήμερα – Πηγή φωτογραφίας
Σήμερα, περπατώντας στη Βουκουρεστίου, οι μάρκες λάμπουν σαν μικρά αγάλματα. Στη Σίνα βρίσκεις καφέδες που σερβίρουν ιστορίες μαζί με τον εσπρέσο. Στη Μηλιώνη, τα βράδια γίνονται πιο υγρά από τα ποτήρια κρασί που ακουμπούν στα πεζοδρόμια. Και πίσω από τις γυαλισμένες βιτρίνες, υπάρχουν ακόμα πολυκατοικίες που κρατούν μνήμες·, σπίτια με μωσαϊκά πατώματα, παλιούς καθρέφτες και τοίχους που μύρισαν καπνό και φωνές μιας άλλης Αθήνας
Κι αν ανέβεις πιο πάνω, στον Λυκαβηττό, θα δεις την πόλη από ψηλά. Εκεί το Κολωνάκι μοιάζει μικρό ,μια γειτονιά ανάμεσα σε άλλες, χωρίς φανφάρες. Και τότε καταλαβαίνεις: το Κολωνάκι είναι ταυτόχρονα η βιτρίνα και το παρασκήνιο της Αθήνας. Ένας τόπος όπου η ιστορία συναντά το lifestyle, κι όπου το τραγούδι του Τσιτσάνη ακόμη ψιθυρίζει πως η πόλη αυτή ανήκει σε όλους.
Παγκράτι: Από πού πήρε το όνομά της η συνοικία της Αθήνας που δεν κοιμάται ποτέ;
by 