Το Σαββατοκύριακο είναι πάντα η ιδανική αφορμή για μια μικρή απόδραση έξω από την πόλη. Όχι απαραίτητα μακριά, αρκεί να φύγεις λίγο από το γκρι, να δεις πράσινο, να καθίσεις σε ένα τραπέζι που μυρίζει ξύλα, κάρβουνο και κατσαρόλα. Να φας χωρίς βιασύνη. Να πιεις ένα κρασί ή ένα τσίπουρο όπως παλιά.
Οι ταβέρνες και τα εξοχικά κέντρα – όπως τα λέγαμε κάποτε – που βρίσκονται διάσπαρτα στην Αττική και λίγο πιο πέρα, έχουν αυτή τη μαγική ικανότητα: σε κάνουν να νιώθεις ότι ταξίδεψες, παρότι βρίσκεσαι μια ώρα (ή και λιγότερο) από την Αθήνα. Οι περισσότερες μετρούν δεκαετίες ζωής, με κουζίνες που ξέρουν τι σημαίνει υπομονή και μεράκι.
Εδώ θα βρεις μαστόρικες σχάρες και γάστρες που δουλεύουν αργά, σουβλιστά που γυρίζουν υπομονετικά, μπιφτέκια μεγέθους… οικογενειακού τραπεζιού, μελωμένα μαγειρευτά, τηγανόψωμα και τυροπιτάρια που δεν χρειάζονται συστάσεις. Πολλές από αυτές τις ταβέρνες στηρίζονται σε πρώτες ύλες από μποστάνια λίγα μέτρα πιο πέρα, σε ιδιοπαραγόμενα προϊόντα, σε συνταγές που δεν άλλαξαν γιατί απλώς δεν χρειάστηκε.
Είτε είστε της λογικής «μεζές στη μέση και κουβέντα που κρατάει ώρες», είτε θέλετε καθαρόαιμα ψητά κρέατα με χορταστικές σαλάτες, είτε προτιμάτε ψάρια και θαλασσινά δίπλα στη θάλασσα με ούζο ή λευκό κρασί, σε κοντινή απόσταση από την Αθήνα υπάρχει πάντα μια καρέκλα που σας περιμένει.
Ο Μπαρμπα-Βασίλης στο Καπανδρίτι
Μια βαριά χειμωνιάτικη μέρα πήγαμε πρώτη φορά στον Μπαρμπα-Βασίλη. Χιόνιζε αλλά δεν το ’χε στρώσει ακόμα. 50-60 λεπτά από το κέντρο της Αθήνας, στο Μικροχώρι Καπανδριτίου, βρήκαμε μια ταβέρνα-όνειρο. Δεν θα πω «ανακαλύψαμε», γιατί θα σας παραπλανήσω. Τις Κυριακές έρχονται ορδές Αθηναίων με τις κουρσάρες τους· κάτι τεράστιες παρέες με παιδιά και σκυλιά κι υπάρχει φόβος να μην βρεις τραπέζι ή να μην προλάβεις τις σούβλες. Υπάρχουν όμως και πιο ήσυχες μέρες και ώρες, που η κίνηση πέφτει και τότε ίσως βρεις ελεύθερο και το πολυπόθητο τραπέζι μπροστά στο αναμμένο τζάκι. Την ταβέρνα άνοιξε το 1965 ο μπαρμπα-Βασίλης (ο οποίος δεν ζει πια) και η γυναίκα του, κα Κατίνα, μια καταπληκτική χρυσοχέρα Ρεθυμνιώτισσα. Με τη δουλειά και τα μαγειρέματά τους, αναστήσανε τις πέτρες κι αυτό που ξεκίνησε από μπακαλοταβέρνα και ταπεινός καφενές για τους χωριανούς και τους κυνηγούς και μανιταροσυλλέκτες που περνούσαν από εκεί, μεγάλωσε και εξελίχθηκε σε εξοχική ταβέρνα-ψησταριά, που διευθύνει πια ο γιος τους, Δημήτρης Μαντάς. Το αρνίσιο παϊδάκι και το παϊδάκι κοτόπουλου είναι υποδειγματικά, ζουμερά και καλοψημένα. Τζατζίκι και τυροκαυτερή τα φτιάχνουν οι ίδιοι, τα χόρτα τους είναι βρασμένα σωστά, το κοκορέτσι έξοχο, η χοιρινή ζουμερή. Πολύ καλή και η συκωταριά στο τηγάνι και must το τηγανόψωμο με φέτα που έρχεται φουσκωμένο σαν μπαλόνι στο πιάτο, κατευθείαν από το τηγάνι. Όταν το κόβεις, διαπιστώνεις πόσο λεπτό είναι, χωρίς ίχνος λαδίλας και με μπόλικη φέτα από παραγωγό των Καλαβρύτων στο εσωτερικό του. Μας έχει δώσει και τη συνταγή. Χριστίνα Τζιάλλα
Πλατεία Μικροχωρίου, Καπανδρίτι, Τηλ. 22950-56.025
Αγρόκτημα Ρεγκούκου στην Αμυγδαλέζα
Ταβέρνα εξοχική κατά κυριολεξία, στις ερημιές της Σταμάτας, στη θέση Αμυγδαλέζα. Ξεκίνησε τη δεκαετία του ‘50, ως κτηνοτροφική μονάδα και αγρόκτημα, για να εξελιχθεί από τους απογόνους σε μία από τις καλύτερες εξοχικές ταβέρνες της Αττικής. Σπεσιαλιτέ της το μελωμένο κατσικάκι με πατάτες, οι λαχανοντολμάδες, τα θεϊκά κεφτεδάκια, ζουμερά και έξτρα αρωματικά, με την αθάνατη συνταγή της γιαγιάς-Αγγελικής, το μερακλίδικο τζατζίκι, το ευβοιώτικο τυροπιτάρι. Θαυμάσια τα φρικασέ όπως η μαγειρίτσα και το αρνάκι, αλλά και η σπανακόπιτα με σπανάκι και χόρτα από το αγρόκτημα. Δοκιμάστε τη συκωταριά και τις σεφταλιές, αλλά και τα παϊδάκια στα κάρβουνα. Τα κρεατικά είναι ολόφρεσκα από τον Μαγγίνα και το αγρόκτημα της οικογένειας παρέχει σχεδόν όλη την υπόλοιπη πρώτη ύλη. Στα συν η ηρεμία, η ωραία φύση και το ευγενέστατο καλωσόρισμα και σέρβις από τη νεότερη γενιά της οικογένειας Ρεγκούκου. Β.Κ.
Τέρμα οδού Έκτορος (5η Στάση Μαραθώνα της γραμμής 507), Αμυγδαλέζα, Σταμάτα (θα το βρείτε και στο gps), T/210-62.17.898
Βασιλάκος στο Πολυδένδρι
Εντελώς ιδιαίτερη περίπτωση ταβέρνας, με το 99% των προϊόντων που σερβίρονται να είναι ιδιοπαραγόμενα. Ο Βαγγέλης Βασιλάκος έχει κοπάδια, έχει στάρια, έχει μποστάνια, έχει λιόδεντρα και αμπέλια. Οτιδήποτε κρεατικό, από λουκάνικο προβατίνας μέχρι μπριζόλα χοιρινή, είναι μεζές περιωπής, μαστόρικα ψημένο, σε χορταστικότατες μερίδες. Τηγανητές πατάτες κομμένες στο χέρι και τηγανισμένες σε καλό λάδι, ορεκτικά το ένα καλύτερο από το άλλο. Μην παραλείψετε το ψωμί που σερβίρεται φρυγανισμένο ελαφρά, με λαδορίγανη: είναι φτιαγμένο σε καρβέλια-θηρία άνω των 2-3 κιλών, σε τεράστιες φέτες, από στάρια παλιών ποικιλιών που καλλιεργεί ο ταβερνιάρης-αγρότης Βαγγέλης Βασιλάκος στα κτήματά του στην περιοχή και αλέθει σε δικό του πετρόμυλο. Στο σέρβις και την κουζίνα βρίσκεται ολόκληρη η οικογένεια, φιλόξενοι και γενναιόδωροι σε όλα τους. Πριν φύγετε, αγοράστε τα συσκευασμένα αλεύρια του κ. Βαγγέλη, όλα από παλιές ποικιλίες και ολικής άλεσης στον πετρόμυλο. Προτιμότερο να κάνετε κράτηση. Β.Κ.
Λ. Ειρήνης 4, Πολυδένδρι, Τ/22950-52.317
Ο Γαβρίλης στον Κουβαρά
Ο Κουβαράς, χωριουδάκι ανάμεσα στα Καλύβια και την Κερατέα, απλώνει τα λιγοστά σπίτια του στην πλαγιά λόφου με θέα όλη την κοιλάδα μέχρι το Πάνειο όρος. Εικόνα θαυμάσια, κι όμως τόσο «αττική»! Σου ανοίγει και την όρεξη. Ο κεντρικός δρόμος από τα ριζά του λόφου μέχρι την κορυφή του είναι γεμάτος ψησταριές, από τις οποίες ξεχωρίζει δικαιολογημένα ο Γαβρίλης, με ιστορία σχεδόν ενός αιώνα. Σταθερή προτίμηση των ντόπιων και των κατοίκων των πέριξ, για τα σουβλιστά και ψητά στα κάρβουνα: πρόβεια παϊδάκια αλλά και παϊδάκια γάλακτος, μπριζόλες κάθε είδους, μπιφτέκια αφρός, χειροποίητα λουκάνικα. Κοντοσούβλι και κοκορέτσι επίσης φημισμένα. Οι πιο μερακλήδες ζητήστε την αρνίσια συκωταριά στο τηγάνι με λαδορίγανη. Το τζατζίκι και η τυροκαυτερή είναι χειροποίητα, η φέτα ντόπια. Το καλοκαίρι μην χάσετε τις τηγανητές μελιτζάνες και κολοκυθάκια. Β.Κ.
Αγίου Δημητρίου 47, Κουβαράς, Τ/22990-69.092
Βλάχικη Γάστρα-Γούλας στη Ροδόπολη
Μην ξαφνιαστείτε αν στο διπλανό σας τραπέζι στρωθεί κάποια παρέα επωνύμων (πολιτικών, δημοσιογράφων, ηθοποιών κ.ο.κ.), καθότι στέκι ονομαστό για τα μελωμένα κρεατικά στη γάστρα. Ο Πέτρος Γούλας, γηραιός, ευθυτενής, σοβαρός και καλόκαρδος Σαρακατσάνος, είναι μάστορας της γάστρας, στην οποία ψήνει μοσχαράκια, αρνάκια και κατσικάκια, με τρόπο υποδειγματικό και σπάνιο. Τα ψήνει για 3-4 ώρες. Βγαίνουν αφρός και καθώς ξέρει να διαλέγει ο ίδιος τα κρεατικά του, τα καρυκεύει ελάχιστα με λίγη ρίγανη, για να αναδείξουν την απίθανη νοστιμιά της καλής τους ανατροφής. Στο πλευρό του ο γαμπρός του, Ξένος, που έμαθε καλά την τέχνη τόσο της γάστρας όσο και της σούβλας, καθώς το μαγαζί σουβλίζει αρνάκι, κοκορέτσι-αποκάλυψη και σπληνάντερο. Οι γυναίκες ζυμώνουν έξοχο ψωμί και φτιάχνουν τέλεια μεζεδάκια, με πρώτη ύλη από το μποστάνι τους. Είναι μέρος που θα εκτιμήσετε μια καθημερινή που δεν επικρατεί το αδιαχώρητο. Β.Κ.
Κολοκοτρώνη 14, Ροδόπολη Τ/210-62.10.165
Σταφυλόμελι στην Κερατέα
Μέχρι πρότινος, η γάστρα και η σούβλα έπαιρναν μπροστά μόνο τα Σαββατοκύριακα και τις γιορτές, αλλά η ανακάλυψή της αρχικά από τον «Γ» και στη συνέχεια από άλλα Μέσα ανάγκασε τον ψήστη-μάστορα Κώστα Ιωάννου να τα φουλάρει και αρκετές καθημερινές. Κάντε πρώτα ένα τηλεφώνημα για να ενημερωθείτε τι μπαίνει στη σούβλα και τη γάστρα την ημέρα που θέλετε να πάτε. Στη γάστρα θα γευτείτε: πρόβατο μπουκιές, πατσά κοκκινιστή, σουτζουκάκια, προβατίνα κοκκινιστή, τυρόπιτα, μουσούντα (πλούσια αρβανίτικη σπανακόπιτα τραγανή και λεπτή, δίχως φύλλο), αρνάκι, κατσικάκι, μοσχάρι, κόκορα κοκκινιστό με χοντρό μακαρόνι. Στη σούβλα: αρνάκι, κοντοσούβλι χοιρινό, κοκορέτσι. Δεν μπορώ να προτείνω το καλύτερο, είναι όλα ένα κι ένα. Ανάλογα με τα κέφια της κουζίνας και την περίσταση, μπορεί να σερβίρεται εκείνη την ημέρα κάποια ομελέτα στη γάστρα ή κάποιο εποχικό τουρλού. Τα ψητά στα κάρβουνα είναι εξαίρετα – το γεμιστό μπιφτέκι, μεγάλο σουξέ. Τα ορεκτικά είναι χειροποίητα και θαυμαστά. Β.Κ.
Επαρχιακή Οδός Κερατέας-Αναβύσσου 77, Κερατέα, Τ/22990-63.441
Ραμνούς στη Ραμνούντα
Όταν μιλάμε για εξοχική ταβέρνα, το εννοούμε. Στη μέση του πουθενά, εντός του αρχαιολογικού χώρου του αρχαίου Ραμνούντα, μετά το Κάτω Σούλι Μαραθώνα, η ταβέρνα της οικογένειας Λέπουρα είναι αληθινή εμπειρία. Πρώτα πρώτα η τοποθεσία: εξοχική πραγματική, με απόλυτη ερημιά και πλήρη ησυχία. Τριγύρω λόφοι με πουρνάρια, ο ελαιώνας και ο αμπελώνας της οικογένειας, το μποστάνι τους, τα κοτέτσια και τα βοσκοτόπια τους. Ό,τι θα έρθει στο τραπέζι είναι ιδιοπαραγόμενο, καλοθρεμμένο και καλοφτιαγμένο. Η ταβέρνα ξεκίνησε τη δεκαετία του ‘50, και ήταν απλά το πέτρινο σπιτάκι της οικογένειας, στο οποίο η γιαγιά βασιλική έφτιαχνε παροιμιώδους νοστιμιάς κόκορα κοκκινιστό με μακαρόνια, για τους διερχόμενους κυνηγούς. Σήμερα, η σπεσιαλιτέ επιζεί με την παλιά καλή συνταγή συν: τυροπιτάρι και παστουρμαδοπιτάρι με φύλλο ανοιγμένο στο χέρι, πατάτες τηγανητές με αυγά και φέτα (προς Θεού μην το παραλείψετε αυτόν το μεζέ!), προβατίνα (στην εποχή της) σιγοψημένη από τα ξημερώματα στον φούρνο με πατάτες τυλιγμένη στη λαδόκολλα, αρνάκι σε γαστράκια ατομικά με δεντρολίβανο, χοιρινό κότσι στον φούρνο, ψητή στηθοπλευρά με πατάτες, φοβερές πίτες με φύλλο ανοιγμένο στο χέρι – ο φούρνος γενικά είναι το βασικό μαγείρεμα της ταβέρνας. Επίσης παϊδάκια, μπριζόλες και λουκάνικα στα κάρβουνα, αλλά και σαλάτες μόνο εποχικές, ωμές ή βραστές, από τα μποστανικά της οικογένειας. Κατόπιν συνεννόησης και ανάλογα τη διαθεσιμότητα ή την καλή σας τύχη, μπορείτε να δοκιμάσετε και άγριο κυνήγι. Το χειμώνα ανάβουν στο φουλ δύο τζάκια και ξυλόσομπα στο εσωτερικό, το καλοκαίρι θα καθίσετε κάτω από τη σκιερή φυλλωσιά των δέντρων. Προτιμήστε την εκτός μεγάλων εορτών και καλύτερα να κάνετε κράτηση. Β.Κ.
Τέρμα Λ. Ραμνούντος (θα σας οδηγήσει η ταμπέλα στα αριστερά σας), Αρχαιολογικός Χώρος Ραμνούντα, Τ/22940-63.670
ΚωτσΑνΝίτσα στη Μαλακάσα
Ούτε δέκα χιλιόμετρα μακριά δεν απέχει η Λίμνη Μπελέτσι από την ταβέρνα Κωτσαννίτσα στην είσοδο της Μαλακάσας. Η Κωτσαννίτσα είναι μια περιποιημένη ταβέρνα με μετρημένες καρέκλες, που δεν ενδείκνυται για αυθόρμητες επισκέψεις. Για να εξασφαλίσετε ένα καλό γεύμα εδώ, θα πρέπει να έχετε φροντίσει να κλείσετε τραπέζι κάποιες μέρες νωρίτερα. Θα φτάσετε σε ένα παλιό σπίτι με αυλή. Στο εσωτερικό η σάλα με τα παλιά μωσαϊκά και κάποια έπιπλα αντίκες, μυρίζει ψητό. Εξωτερικά υπάρχει χώρος να αφήσετε το αυτοκίνητο αλλά και να κάνετε ένα μικρό περίπατο. Πρόκεται για ένα μέρος που θα αρέσει και σε παιδιά, καθώς υπάρχει άπλα να τρέξουν τριγύρω μέχρι να παραγγείλετε και να έρθει το φαγητό. Ένα γεύμα εδώ μοιάζει με επίσκεψη στο εξοχικό φίλων. Θα φάτε τηγανόψωμο, ομελέτα με λουκάνικα, παστουρμαδόπιτα. Πιάτο-σουξέ είναι το κατσικάκι με πατάτες στη γάστρα, που το σερβίρουν κυρίως τα Σαββατοκύριακα. Με προσυνεννόηση τουλάχιστον τρεις μέρες πριν μπορείτε να ζητήστε από τον Κώστα να σας ετοιμάσει προβατίνα στη λαδόκολλα. Υπάρχουν λίγες επιλογές σε εμφιαλωμένο κρασί. Τα γλυκά είναι σπιτικά φτιαγμένα, άτεχνα αλλά νόστιμα, η υποδοχή τους θερμή και το συνολικό γεύμα θα σας ικανοποιήσει. Νενα Δημητρίου
Λεωφόρος Αθηνών Χαλκίδος, Μαλακάσα, Τ/22950-98.814
Άγιος Μερκούριος στη Βαρυμπόμπη
Κρατήσεις δεν κάνουν, οπότε καλό είναι να αποφύγετε τις Κυριακές – γίνεται λαϊκό προσκύνημα σ’ αυτό το «εξοχικό κέντρο» όπως το λέει και η ταμπέλα στη Βαρυμπόμπη. Στη βεράντα του που βλέπει την Αθήνα να απλώνεται κάτω σαν χαλί κάθεσαι το καλοκαίρι. Τώρα το χειμώνα πιάνεις ένα από τα τραπέζια της σάλας με τις πέτρινες κολόνες, που έχει μια αίσθηση χωριάτικη και ένα τζάκι να τη ζεσταίνει, και παραγγέλνεις την όντως καυτερή τυροκαυτερή, το τζατζίκι που δεν το τσιγκουνεύεται το σκόρδο και το λιχούδικο τυροπιτάρι που φτιάχνουν και το σερβίρουν νε μέλι και το σουσάμι (άνετα το τρως και για επιδόρπιο). Η συνέχεια γράφεται με κάποια από όσα ψήνονται στην ψησταριά στο πίσω δωμάτιο, από παϊδάκια, ωραία ψημένο, μαλακό συκώτι σε σπαλομπριζόλες, αλλά και rib-eye και τεράστιες tomahawk. Τα Σαββατοκύριακα όλο και θα βάλουν χοιρινά κότσια στη γάστρα, ενώ μεσοβδόμαδα πολλές φορές πετυχαίνεις και πιάτα ημέρας. Σ’ αυτή την ταβέρνα-οικογενειακή υπόθεση, που ξεκίνησε το 1977, 8 χιλιόμετρα μακριά, στον Άγιο Μερκούριο, ο Δημήτρης Καλομηνίδης (στο σημείο που είναι τώρα μετακόμισε το 2009) και συνεχίζει ο συνονόματος εγγονός, το μενού είναι αρκετά σταθερό. Για το τέλος έχουν πανακότα ή μωσαϊκό, αλλά εγώ θα σας έλεγα να κλείσετε με πρόβειο γιαούρτι, που το παίρνουν από έναν μικρό παραγωγό στον Άγιο Στέφανο, με λίγο μέλι. Άντζελα Σταματιάδου
Α΄φυλάκιο Πυροσβεστικής, Βαρυμπόμπη, Τ/210-81.69.617
Πηγή: Γαστρονόμος
by 