Η Αθήνα πριν γεμίσει κορναρίσματα όταν στη Συγγρού περνούσαν άμαξες και στο Κολωνάκι φύτρωναν χωράφια.
Υπάρχει μια Αθήνα που δεν θυμόμαστε ή μάλλον, δεν γνωρίσαμε ποτέ. Όχι από εκείνες τις τουριστικές καρτ ποστάλ με τις κολώνες και τα αρχαία, αλλά την άλλη, τη σιωπηλή, τη σχεδόν χωριάτικη. Την Αθήνα των χωματόδρομων, των ξυπόλυτων παιδιών στις αυλές της Δραπετσώνας, των προβάτων που έβοσκαν μπροστά από τα καταστήματα της Ευαγγελιστρίας και των έφιππων χωροφυλάκων που έκοβαν βόλτες στην καρδιά της πόλης.
Οι παλιές φωτογραφίες της πόλης που αγαπήσαμε ή μάθαμε να αγαπάμε κόντρα στα σκαμπανεβάσματά της δεν είναι απλώς ντοκουμέντα αλλά ένα ταξίδι στο χρόνο, από την εποχή που η οδός Ερμού δεν ήταν ακόμα “πανάκριβη”, αλλά ένας απλός εμπορικός δρόμος με γραφικά μαγαζάκια. Που η λεωφόρος Αμαλίας έμοιαζε με παριζιάνικη λεωφόρο και το Κολωνάκι… με βοσκότοπο.
Θυμάμαι τον παππού μου να μου λέει ότι κάποτε στο Γκάζι, πριν γίνουν όλα… hipster, η λαχαναγορά ξυπνούσε πιο νωρίς κι από τα κοκόρια. Στο Ψυρρή, οι μαστόροι έπλεκαν κοφίνια στα πεζοδρόμια. Στον Νέο Κόσμο, τα προσφυγικά δεν ήταν vintage, αλλά παράγκες και στο Θησείο, ανάμεσα στις φουστανέλες και τα τσαρούχια, ο χρόνος είχε σταματήσει στο 1897.
Η πλατεία Συντάγματος το 1903.
Η οδός Πινδάρου στο Κολωνάκι τη δεκαετία του ’20, πολύ πριν εξελιχθεί σε μια από τις πιο γνωστές αστικές αρτηρίες.
Το Κολωνάκι γύρω στο 1870, ακόμη γεμάτο ανοιχτά χωράφια και ακαλλιέργητη γη.
Καρτ ποστάλ που απαθανατίζει έφιππους στην οδό Ευαγγελιστρίας, σε μια σκηνή βγαλμένη από άλλη εποχή.
Η λαχαναγορά στο Γκάζι, όταν η περιοχή έσφυζε από εμπορική δραστηριότητα.
Τεχνίτες φτιάχνουν κοφίνια στον Ψυρρή, σε μια Αθήνα που ακόμα ζούσε στους ρυθμούς της χειρωνακτικής τέχνης.
Ο Πειραιάς τη δεκαετία του ’20, όταν στο λιμάνι δεν αποβιβάζονταν μόνο άνθρωποι, αλλά και… τράγοι.
Η λεωφόρος Συγγρού γύρω στο 1940, σε μια εποχή που δύσκολα θυμίζει τη σημερινή της εικόνα.
Η οδός Ερμού όπως ήταν το 1920, πολύ πριν κατακτήσει μια θέση ανάμεσα στους πιο ακριβούς εμπορικούς δρόμους παγκοσμίως.
Η Πύλη του Αδριανού, φωτογραφημένη ανάμεσα στο 1888 και το 1900, από το πολύτιμο αρχείο του Οδυσσέα Φωκά που φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη.
by 