Οι παπαγάλοι έχουν γίνει αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας σε πάρκα και άλση της Αθήνας, με τέσσερα διαφορετικά είδη να ζουν και να αναπαράγονται πλέον ελεύθερα μέσα στον αστικό ιστό. Οι πιο πολυπληθείς είναι ο Πράσινος Παπαγάλος (Δαχτυλιδολαίμης Ψιττακίσκος) και ο Γκριζοπρόσωπος Παπαγάλος (Μυοψιττακός), με συνολικό πληθυσμό περίπου 2.000 ατόμων. Παράλληλα, έχουν καταγραφεί και μικρότεροι αριθμοί Αλεξανδρινών Παπαγάλων, που εντοπίζονται κυρίως στο Πάρκο Τρίτση, αλλά και ο Φαιοκέφαλος της Σενεγάλης, ένα αφρικανικό είδος που φαίνεται να έχει εξαφανιστεί τα τελευταία χρόνια.
Παπαγάλος κουρνιάζει στη φωλιά του στο ρέμα Χαλανδρίου
Νίκος Ραζής
Οι δαχτυλιδολαίμηδες είναι ιδιαίτερα προσαρμοστικοί, κουρνιάζουν σε μεγάλα πάρκα και βρίσκονται σε κάθε γειτονιά που διαθέτει πράσινο. Οι μυοψιττακοί, από την άλλη, απαντώνται κυρίως στα ανατολικά του Λεκανοπεδίου, από την Ηλιούπολη μέχρι την Κηφισιά, αλλά και σε έναν ξεχωριστό πυρήνα στον Πειραιά. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιστορία της εξάπλωσής τους: κάποιοι απελευθερώθηκαν από το Άλσος Χωροφυλακής όταν άνοιξαν κατά λάθος τα κλουβιά μιας μικρής συλλογής πτηνών του Δήμου Αθηναίων, με αποτέλεσμα να φωλιάσουν στα πεύκα της περιοχής.
Παπαγαλάκια συμφιλιωμένα με την ανθρώπινη παρουσία στο Ζάππειο
Νίκος Ραζής
Οι παπαγάλοι της Αθήνας δεν είναι μεταναστευτικά πουλιά. Προήλθαν κυρίως από το εμπόριο άγριας ζωής και εντάχθηκαν σταδιακά στο τεχνητό οικοσύστημα της πόλης. Όπως σημειώνει ο περιβαλλοντολόγος Νίκος Λατσούδης, η εξάπλωσή τους σχετίζεται με τις αλλαγές που έχει προκαλέσει ο άνθρωπος: τα πάρκα, οι κήποι και η βλάστηση της πόλης προέρχονται από κάθε γωνιά του κόσμου, δημιουργώντας ένα περιβάλλον φιλικό στα εξωτικά είδη.
Παρότι οι παπαγάλοι έχουν ενταχθεί ομαλά στην καθημερινότητα του αστικού ιστού, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι προκαλούν ζημιές στη χλωρίδα ή στις καλλιέργειες. Αντίθετα, το φαινόμενο αποκαλύπτει πόσο έντονα η ανθρώπινη παρέμβαση διαμορφώνει το περιβάλλον.
Πληροφορίες και εικόνα: CNN Greece
by 